Przylądek zdrowia
Pon – Pt: 9:00 – 20:00 Sb: 9:00 – 15:00
+48 500 570 520

Osoby podróż̇ujące po świecie, często narażone są na kontakt z mikroorganizmami, mogącymi wywołać choroby zakaźne typowe dla regionu, w którym przebywa podróżnik. Sprawdzoną i bezpieczną formą zapobiegania niektórym z tych chorób, są szczepienia ochronne. Jednak, aby były skuteczne, powinny być wykonane odpowiednio wcześnie przed wyjazdem. Z tego powodu najlepiej aby konsultacja lekarska w placówce zajmującej się medycyną podróży, odbyła się w okresie 6-8 tygodni przed podróżą.

Wybór rodzaju i liczby szczepień jest sprawą indywidualną. Nawet przy wyjazdach grupowych w to samo miejsce, zestaw szczepionek dla poszczególnych uczestników wyprawy może różnić się znacząco.

Z jednej strony zależy on od stopnia ryzyka zachorowania na danym terenie. Charakter podróży, czyli jej długość, trasa, kraj docelowy, sposób przemieszczania się, rodzaj spożywanych pokarmów – określają jakie jest ryzyko ekspozycji (narażenia) na czynniki zakaźne.

Z drugiej strony, to jakie szczepienia należy wykonać przed podróżą , uzależ̇nione jest od dotychczasowej immunizacji osoby udającej się w podróż̇, jej aktualnego stanu zdrowia, wieku, istnienia chorób przewlekłych czy też stanów będących przeciwwskazaniem do wykonania niektórych szczepień (np. szczepienia tzw. żywymi szczepionkami kobiet będących w ciąż̇y).

Z tego względu szczepienia dla osób podróżujących dzielimy na trzy grupy: podawane rutynowo, jako część indywidualnej profilaktyki, szczepienia obowiązkowe przy wyjeździe do niektórych krajów, szczepienia zalecane w ruchu międzynarodowym.

Obecnie dostępne są w Polsce szczepionki, chroniące przed następującymi chorobami – żółtą gorączką, poliomyelitis (tzw. choroba Heinego-Medina), durem brzusznym, wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, wściekliźnie, cholerze, błonicy, tężcowi, krztuścowi, zakażeniom meningokokowym (typy- A,C,W,Y), a także przeciwko odrze, śwince, różyczce, ospie wietrznej, czy grypie.

W przypadku, gdy podróżnikiem jest dziecko, profilaktyka wyżej wymienionych chorób zakaźnych możliwa jest po osiągnięciu przez dziecko odpowiedniego wieku, w zależności od rodzaju szczepionki. Ponadto zarówno szczepienia podawane w ramach obowiązkowego programu szczepień ochronnych, jak i tzw. szczepienia dodatkowe (m. in. przeciwko pneumokokom, rotawirusom, meningokokom) są skuteczną formą ochrony nie tylko na terenie Polski, ale i przy podróżach międzynarodowych.

CZYM JEST MALARIA?

Malaria jest chorobą wywoływaną przez pierwotniaka z rodzaju Plasmodium i rozwija się u człowieka po ukłuciu go przez zainfekowaną zarodźcem malarii samicę komara widliszka.

JAKIE SĄ OBJAWY MALARII?

Początkowo grypopodobne: ból głowy, mięśni i stawów , uczuciem ogólnego rozbicia Z czasem pojawiają się inne dolegliwości: bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka

Typowym objawem malarii jest gorączka przebiegająca z dreszczami, czasem występująca z pewną regularnością (co 48 lub 72 godziny)

Nieleczona lub ciężko przebiegająca malaria doprowadzić może do niewydolności nerek, wątroby, śpiączki i w ostateczności do zgonu.

Od czego zależy ryzyko zachorowania?

Ryzyko nabycia malarii u osoby podróżującej zależy przede wszystkim od: regionu docelowego i od tego kim jest podróżnik.

Ryzyko wystąpienia malarii na danym obszarze nie jest rozłożone równomiernie. Zwykle centra dużych miast, kurorty nadmorskie i nadoceaniczne wolne są od malarii. Koniec pory deszczowej i okres od zmierzchu do świtu są okresami najwyższej aktywności komara widliszka, a więc i zarażenia zarodźcem malarii.

Ryzyko zachorowania zależy również od charakteru samej podróży i podróżującego. Na przykład przebywanie w klimatyzowanych pomieszczeniach związane jest z mniejszym prawdopodobieństwem ukłucia komara, niż podróżowanie z plecakiem na otwartych przestrzeniach. Szczególnie narażone na malarię są osoby urodzone na terenach endemicznych, przebywające na stałe poza nimi i powracające w rodzinne strony celem odwiedzenia rodziny lub znajomych.

JAKĄ STOSOWAĆ OCHRONĘ PRZED MALARIĄ?

Profilaktyka przeciwmalaryczna w danym kraju oraz jej rodzaj zależy od:

  • stopnia narażenia na zarażenie
  • dominacji określonego typu zarodźca w danym regionie
  • stopnia oporności pasożyta na leki przeciwmalaryczne
  • prawdopodobieństwa występowania ciężkich objawów niepożądanych związanych z koniecznością przyjmowania wielu leków przeciwmalarycznych.

Postępowanie zapobiegające zachorowaniu obejmuje: unikanie kontaktu z komarami oraz odpowiednią chemioprofilaktykę. Połączenie obu tych metod daje dużą, choć nie stuprocentową, skuteczność w ochronie przed malarią.

JAK UNIKAĆ KONTAKTU Z KOMARAMI?

Unikanie kontaktu z komarami poprzez:

  • okrywanie ciała właściwie dobranym ubraniem
  • stosowanie repelentów
  • przebywanie w pomieszczeniach zabezpieczonych siatkami umiejscowionymi w oknach i drzwiach wejściowych
  • używanie nieuszkodzonych moskitier nasączonych środkami owadobójczymi

WARTO PAMIĘTAĆ!

Przed planowaną podróżą zaleca się – na co najmniej 6-8 tygodni przed wyjazdem- wizytę w Certyfikowanym Centrum Medycyny Podróży, w celu zasięgnięcia porady na temat zagrożeń i profilaktyki zdrowotnej adekwatnej do planowanego miejsca podróży.